- Powrót
- 14-01-12
(zdjęcia z premiery) - 11-01-12
(zdjęcia z próby generalnej) - 11-01-12
(zdjęcia z próby - Agnieszka Radzikowska) - 05-01-12
(zdjęcia z próby) - 29-12-11
(zdjęcia z próby) - 02-12-11
(zdjęcia z próby)
- reżyseria
Attila Keresztes - scenografia
Mirek Kaczmarek - kostiumy
Bianca Imelda Jeremias - muzyka
Krzysztof Konieczny - as. reżysera
Zbigniew Wróbel
- obsada
Claudius – Grzegorz Przybył
Hamlet – Michał Rolnicki
Fortinbras – Piotruś Oskard
Horatio – Marek Rachoń, Adam Ender (gościnnie)
Polonius – Jerzy Głybin
Laertes – Bartłomiej Błaszczyński
Voltimand – Wiesław Sławik
Cornelius – Antoni Gryzik
Rosencrantz – Dariusz Chojnacki
Guildenstern – Marcin Szaforz
Osric – Zbigniew Wróbel
Marcellus – Mariusz Hanulak (Studium Aktorskie)
Bernardo – Jakub Bergel (Studium Aktorskie)
Francisco, Kapitan – Tomasz Frąszczak (Studium Aktorskie)
Reynaldo – Grzegorz Lamik (Studium Aktorskie)
Ksiądz – Andrzej Dopierała
Aktorzy – Adam Baumann, Roman Michalski, Andrzej Dopierała
Grabarze - Adam Baumann, Roman Michalski
Gertruda – Anna Kadulska
Ofelia – Agnieszka Radzikowska
inspicjent
Dagmara Habryka
sufler
Maria Krupa
premiera:
14 stycznia 2012 r.
Duża Scena
Wywiady Jerzego Granowskiego
Attila Keresztes o pracy nad Hamletem
rozmowa z Michałem Rolnickim i Barłomiejem Błaszczyńskim
RECENZJE
William Shakespeare - HAMLET
przekład Maciej Słomczyński
Źle się dzieje w państwie duńskim. Król zmarł w tajemniczych okolicznościach. Królestwo, wbrew zasadom dziedziczenia, objął nie następca tronu, lecz jego wuj. Obce wojska przemierzają Danię. A królewicz Hamlet podobno popadł w obłęd i filozofuje - być albo nie być...
Przygotowywana przez węgierskiego reżysera inscenizacja jednego z najsłynniejszych dramatów w literaturze światowej, to trzecie wystawienie „Hamleta” na deskach Teatru Śląskiego. W roku 1963 roku wyreżyserował spektakl Roman Zawistowski, powierzając tytułową rolę Stanisławowi Niwińskiemu (na zmianę z Lechem Komarnickim). Dwadzieścia pięć lat później, w sezonie 1987/88 rolę Hamleta, pod reżyserską ręką Jana Maciejowskiego, kreował Grzegorz Przybył.
„Hamlet jest jak gąbka. Jeśli go tylko nie stylizować i nie grać antykwarycznie, wchłania w siebie od razu całą współczesność”, napisał Jan Kott. Atilla Keresztes, po doświadczeniach i przemyśleniach wynikających pracy nad ubiegłoroczną realizacją „Iwony, księżniczki Burgunda” na naszej scenie, postanowił na szekspirowski dramat spojrzeć przez pryzmat sztuki Gombrowicza, odkrywając nowe możliwości interpretacyjne, zawarte w wielkim dziele Szekspira.
William Szekspir (ang. William Shakespeare; ur. 23 kwietnia 1564 w Stratford-upon-Avon, zm. 23 kwietnia 1616, tamże) – angielski poeta, dramaturg, aktor. Powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy literatury angielskiej oraz reformatorów teatru.
Napisał około 40 sztuk, 154 sonety, a także wiele utworów innych gatunków. Mimo że cieszył się popularnością już za życia, jego sława rosła głównie po śmierci, dopiero wtedy został zauważony przez prominentne osobistości. Uważa się go za poetę narodowego Anglii.
Hamlet (ang. The Tragedy of Hamlet, Prince of Denmark; Tragedia Hamleta, Księcia Danii) – tragedia Williama Szekspira napisana na przełomie XVI i XVII wieku, jeden z najbardziej znanych dramatów, arcydzieło teatru elżbietańskiego.
Od samego powstania Hamlet jest jednym z najczęściej granych utworów teatralnych, a rola Hamleta – ze względu na objętość tekstu, dużą ekspresję i bogatą osobowość postaci – uważana jest za sprawdzian umiejętności aktorskich.
Akcja sztuki rozgrywa się prawie w całości na zamku króla Danii w Elsynorze (Helsingør) i rozpoczyna się po nagłej śmierci króla Hamleta. Na tron wstępuje jego brat Klaudiusz i żeni się z wdową po Hamlecie – królową Gertrudą.
Do kraju wraca z Wittenbergi syn zmarłego króla – o imieniu identycznym jak ojciec – Hamlet. Zrozpaczony po śmierci ojca książę jest dodatkowo zgorszony postępowaniem matki, która wyszła za jego stryja niedługo po śmierci poprzedniego męża (w czasach Szekspira było to uznawane za kazirodztwo). Tymczasem na zamku zaczyna pojawiać się duch zmarłego króla Hamleta. Poinformowany o tym przez swego przyjaciela Horacego i oficerów straży książę spotyka się z Duchem. Ten wyznaje młodemu Hamletowi, iż został zabity przez brata – obecnego króla i każe mu przysiąc, że zostanie przez syna pomszczony; zakazuje mu jednak mścić się na matce. Hamlet ma wątpliwości, czy Duch mówił prawdę, mógł być przecież diabłem, który przybrał jedynie postać jego ojca, by go oszukać i sprowadzić na złą drogę. Postanawia znaleźć dowody zbrodni. Przybiera pozę niezrównoważonego psychicznie szaleńca, który popada w apatię, przerywaną niekontrolowanymi wybuchami. Ma mu to pomóc w śledzeniu poczynań stryja oraz uśpieniu jego czujności. Nie wiadomo do końca, czy objawy szaleństwa to tylko poza, czy wywołane są rzeczywiście przez szaleństwo (Hamlet myśli o samobójstwie).
Za zgodą króla Laertes, syn Poloniusza i brat Ofelii wyjeżdża do Francji. Przed wyjazdem radzi Ofelii, by nie wierzyła w wyznania miłosne Hamleta, które, nawet jeżeli są prawdziwe, nie doprowadzą do niczego dobrego z powodu różnicy w pochodzeniu. Także Poloniusz zakazuje córce spotykać się z Hamletem, bojąc się o jej dobre imię.
Król i królowa nie wiedzą co jest przyczyną obłędu księcia; przysyłają do niego jego szkolnych przyjaciół , Gildensterna i Rozenkranca. Hamlet jednak domyśla się, iż są oni szpiegami pary królewskiej i udziela na ich pytania wymijających odpowiedzi. Odpowiedź na powody obłędu Hamleta podsuwa Klaudiuszowi Poloniusz, który wcześniej zakazał Ofelii spotykać się z Hamletem. Teraz doszedł do wniosku, że Hamlet jest nieszczęśliwy z powodu niespełnionego uczucia do dziewczyny. Organizuje spotkanie młodych, któremu przysłuchują się on i Klaudiusz. Wg planu Poloniusza Hamlet ma wyznać na tym spotkaniu miłość. Ten jednak zrywa z Ofelią i to w dosyć brutalny sposób.
Świetną okazją do uzyskania poszlak zbrodni okazuje się przyjazd do zamku aktorów (znajomych Hamleta). Hamlet prosi o wystawienie Zabójstwa Gonzagi i przerabia nieco treść sztuki. Klaudiusz widząc, iż aktorzy odgrywają jego własną zbrodnię, unosi się gniewem i wychodzi. Widzi to zarówno Hamlet, jak i poproszony o obserwowanie króla Horacy. Hamlet uzyskuje więc poszukiwaną poszlakę. Jednak równocześnie demaskuje się – Klaudiusz już wie, że Hamlet zna prawdę o jego zbrodni. Hamlet ma możliwość zabicia króla w czasie modlitwy, nie czyni jednak tego tłumacząc się, iż gdyby zabił modlącego się, ten mógłby zamiast do piekła trafić do nieba.
Królowa spotyka się z synem i próbuje czynić mu wymówki. Ten oskarża ją o zdradę ojca i jego pamięci. W czasie rozmowy zabija ukrytego za kotarą Poloniusza, mając przez chwilę nadzieję, że to Klaudiusz. W czasie burzliwej rozmowy Hamleta z matką pojawia się Duch przypominając, że Hamlet przysiągł nie mścić się na niej. Ducha widzi tylko Hamlet, co sprawia, że matka bierze rozmowę między Hamletem a duchem za kolejny dowód szaleństwa syna. Hamlet uspokoiwszy się ukrywa ciało Poloniusza. Zostaje zatrzymany na rozkaz króla i jeszcze tego samego dnia wysłany do Anglii. Klaudiusz postanawia pozbyć się bratanka. Wysyła z Hamletem Gildensterna i Rozenkranca, dając im list, na podstawie którego Hamlet miał zostać uwięziony i zabity. Po drodze Hamlet napotyka wojska norweskie pod wodzą Fortynbrasa maszerujące na Polskę. Na statku Hamlet wykrada list Klaudiusza i zmienia jego treść, wydając tym samym wyrok śmierci na Gildensterna i Rozenkranca. Statek atakują piraci. Hamlet zostaje wzięty do niewoli, piraci jednak odstawiają go do Danii.
Do kraju tymczasem z Francji wraca Laertes, syn Poloniusza, brat Ofelii. Wywołuje rebelię i wdziera się do zamku, żądając ukarania zabójcy Poloniusza. Klaudiusz uspokaja Laertesa, obiecując mu zorganizowanie sprawiedliwego procesu. Obiecuje także, iż nie będzie dłużej osłaniał Hamleta. Kolejnym, po śmierci ojca, ciosem dla Laertesa jest obłęd Ofelii, w jaki popadła po śmierci ojca.
Do Elsynoru powraca Hamlet. Trafia na pogrzeb Ofelii, która utopiła się w rzece; ma miejsce ostra wymiana zdań między Hamletem a Laertesem, który wini go za utratę ojca i siostry. Postanawia wykorzystać to Klaudiusz. Proponuje Laertesowi pojedynek z Hamletem. Laertes wpada na pomysł, by posmarować trucizną klingę swojej broni, a król planuje podać Hamletowi w czasie walki kielich z zatrutym winem. Hamlet, chociaż żałuje swoich ostrych słów wobec Laertesa, przyjmuje wyzwanie. W czasie pojedynku Laertes rani Hamleta, jednak w ferworze walki zatruty floret przechodzi do rąk Hamleta, który także rani swojego przeciwnika. Tymczasem zatrute wino wypija królowa i umiera. Laertes przed śmiercią wyznaje Hamletowi prawdę o zdradzie swojej i Klaudiusza. Hamlet zabija króla. Umierając wyraża swą wolę, by nowym władcą Danii został Fortynbras. Tuż po śmierci Hamleta do zamku przybywają: Fortynbras powracający z wojny z Polską i posłowie angielscy z informacją o śmierci Gildensterna i Rozenkranca. Horacy, który w obliczu tragedii także chciał wypić zatrute wino, oznajmia im o ostatniej woli księcia.