• Powrót
  • in english
  • 05-02-11
    (zdjęcia z premiery)
  • 02-02-11
    (zdjęcia z próby gen.)
  • 19-01-11
    (zdjęcia z próby)

     

  • reżyseria
    i opracowanie tekstu
    Krzysztof Babicki
  • scenografia
    Marek Braun
  • kostiumy
    Barbara Wołosiuk
  • muzyka
    Marek Kuczyński
  • choreografia
    Anna Majer
  • as. reżysera
    Zbigniew Wróbel
  • obsada
    Guślarz, Ksiądz Piotr
    Andrzej Warcaba
    Starzec, Starosta
    Andrzej Lipski
    Widmo, Jenerał, Gubernator
    Jerzy Głybin
    Sowa, Dama I, Gubernatorowa
    Anna Kadulska
    Dziewczyna (Zosia), Anioł I, Panna
    Natalia Jesionowska
    Pasterka, Anioł II, Młoda Dama, Kobieta
    Agnieszka Radzikowska
    Ksiądz Lwowicz, Bastużew
    Andrzej Dopierała
    Gustaw-Konrad
    Grzegorz Przybył
    Duch nocny I (Diabeł I), Literat I
    Zbigniew Wróbel
    Duch nocny II (Diabeł II), Literat II
    Dariusz Chojnacki
    Duch Belzebub, Bajkow
    Wiesław Kupczak
    Żegota, Pelikan
    Marek Rachoń
    Jan, Zenon
    Bartłomiej Błaszczyński
    Frejend, Adolf
    Artur Święs
    Kapral, Hrabia, Pułkownik
    Roman Michalski
    Senator
    Wiesław Sławik
    Doktor
    Jerzy Kuczera
    Ksiądz, Sowietnik
    Adam Baumann
    Dama II, Sowietnikowa
    Krystyna Wiśniewska
    Kmitowa, Jenerałowa
    Ewa Leśniak
    Dama, Matka Panny
    Anna Wesołowska
    Pani Rollison
    Violetta Smolińska
    Tomasz
    Łukasz Guzy (Studium Aktorskie)
    Feliks
    Mariusz Hanulak (Studium Aktorskie)

    oraz statyści z zespołu technicznego


    inspicjent
    Dagmara Habryka
    sufler
    Maria Krupa

premiera:
05.02.2011 r.
Duża Scena

 


Adam Mickiewicz - Dziady

 

O „Dziadach” w przytułku

„Dziady”, których premierę odbyła się 5 lutego, są kompletnie różne od „Dziadów”, które Krzysztof Babicki wyreżyserował dekadę temu i nie należy porównywać obu tych inscenizacji, albowiem okres dziesięciu lat sprawił, że na tekst Mickiewicza patrzymy inaczej niż wówczas. Skoro świat wokół nas jest inny, to dlaczego realizacja miałaby być taka sama, albo podobna? – pyta Babicki. Realizacja Krzysztofa Babickiego, wykorzystująca wszystkie części poematu, jest na wskroś współczesną interpretacją romantycznego dzieła, nie znaczy to jednak, że jest próbą „podlizania się” młodemu widzowi poprzez wykorzystanie współczesnych gadżetów. Chodzi tu raczej o sposób odczytania dzieła, o próbę znalezienia w nim prawd aktualnych po dziś dzień.

Spektakl swój początek ma w przytułku dla ludzi odrzuconych, tych, którym w życiu nie wyszło, którzy odpadli z tzw. wyścigu szczurów, znaleźli się na marginesie społecznym, dla „umarłych za życia”. Wśród nich znajduje się Guślarz, niegdyś artysta-malarz, marzyciel, który pewnego jesiennego wieczoru urządza w przytułku seans spirytystyczny. Podczas owej „nocy Dziadów” pojawiają się wszystkie mickiewiczowskie duchy. Po odprawieniu obrzędu przychodzi czas na wspominki, które Guślarz zapowiada słowami: „Czas przypomnieć Ojców dzieje”. Tak zaczyna się III część „Dziadów”, w której dominować będzie postać Konrada. Aby widz mógł dobrze zrozumieć motywy działań Konrada reżyser uwypuklił jego wątek osobisty. Dotkliwy brak miłości, porzucenie ze strony ukochanej kobiety, chęć zaistnienia w polityce, skłonność do filozofowania oraz narcystyczne pragnienia – to wszystko pcha Konrada go zguby. Samozniszczenie napędza również świadomość nieszczęścia, którą wrażliwcy odczuwają intensywniej.

Chociaż tekst „Dziadów” znaczy dla nas coś innego niż w czasach niewoli narodu polskiego, jak choćby w pamiętnym roku 68, to mimo wszystko, nie można oderwać go od wymiaru politycznego. Dlatego też wątek polityczny zaistnieje w spektaklu, będzie jednak potraktowany jak najbardziej uniwersalnie. Postać Senatora, bez rosyjskiego munduru, odnosić się bowiem ma do państwowego urzędnika, który ucieka w alkohol, aby ustrzec się przed licznymi obowiązkami z tytułu sprawowanej władzy i tym samym czyni zło.

Mamy zatem w „Dziadach” Krzysztofa Babickiego trzy przenikające się rzeczywistości: realna (Przytułek, tu i teraz, punkt wyjścia dla następnych opowieści), metafizyczna (seans spirytystyczny, Noc Dziadów) oraz historyczna (Ojców dzieje) zaś każda z tych rzeczywistości jest próbą spojrzenia na historię narodu.

Marta Odziomek
styczeń 2011