|
Przekład
|
Martin McDonagh - Czaszka z Connemary
Podczas letnich wizyt w Galway, McDonagh poznał specyficzny dialekt języka angielskiego używany w zachodniej Irlandii, którego później użył w swoich sztukach. Jego ironiczne połączenie surowego prowincjonalnego języka, pierwotnej symboliki i czarnego humoru stanowi szczególną fuzję twórczości Johna Millingtona Synge ze współczesnymi utworami Harolda Pintera, Davida Mameta i brytyjskimi komediami telewizyjnymi. W 1996 roku został uhonorowany London Critics' Circle Theatre Awards dla Najbardziej Obiecującego Dramatopisarza. McDonagh stworzył dwie czarne komedie w trylogiach, "trylogię Leenan" oraz "trylogię wysp Aran", z których wszystkie zostały po raz pierwszy wystawione przez Druid Theatre Company z siedzibą w Galway, a także kilka słuchowisk radiowych. Chociaż wielu uważa twórczość McDonagh za wyjątkową, pisarz mnóstwo zawdzięcza amerykańskim twórcom, Beth Henley i Samowi Shepardowi, których wpływy są wyraźnie widoczne w sztukach McDonagh, zwłaszcza w "Królowej piękności z Leenan". W marcu 2006 roku pisarz otrzymał nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej dla Najlepszego Filmu Krótkometrażowego za "Six Shooter", do którego napisał scenariusz i którego był reżyserem. Czaszka z Connemary to druga część "Trylogii Leenane". Sztuka po raz pierwszy była wystawiona 4 czerwca 1997r. w Royal Court Theatre w Londynie. Raz do roku Mick Dowd zatrudniany jest przy wykopywaniu kości z niektórych części miejscowego cmentarza w celu zrobienia miejsca dla nowych "przybyszy". Pechowo tego roku wśród grobów przeznaczonych do usunięcia znajduje się miejsce pochówku żony Micka. Im bliżej do tego zadania, tym więcej zaczyna powracać plotek na temat udziału Micka w nagłej śmierci żony przed siedmioma laty. (...) oprac. Krzysztof Lisiak /Wikipedia
W dniu, kiedy Mick wykopuje szczątki żony, Thomas Hanlon, miejski policjant, towarzyszy mu, aby zbadać czaszkę i poznać prawdę na temat śmierci kobiety. Po wielogodzinnym kopaniu i otwarciu trumny okazuje się jednak, że zwłoki zniknęły.
Mick i brat Thomasa, Mairtin Hanlon, zdumieni odkryciem wracają do domu by sie napić. Z pijackich uwag Mairtina Mick wyciąga wniosek, że mężczyzna brał udział w rabunku grobu i sugeruje wspólną przejażdżkę. Wychodząc z domu zabiera młotek. Mick jest sam, kiedy pojawia się Thomas z czaszką jego żony. W kości widoczny jest ślad uderzenia młotkiem. Pojawia się Mairtin, zataczając się, z raną w głowie odniesioną, jak sądzi, w wypadku samochodowym. Bełkocze do Micka, że to Thomas wykradł czaszkę i sam zrobił w niej ślad rany. W ostatnich chwilach sztuki, kiedy Mick wpatruje się w czaszkę żony, staje sie oczywiste, że nikt poza Mickiem nie wie, i nigdy się nie dowie, w jaki sposób zginęła jego żona.
Ma ponad dwudziestoletnie doświadczenie reżyserskie. Znana jest z przedstawień w teatrach krakowskich: J. Słowackiego, Grotesce, Ludowym, Starym i innych na terenie całej Polski. Reżyseruje także poza granicami kraju np. w Wielkiej Brytanii, Japonii. Od wielu lat jest związana artystycznie z londyńskim Scarlet Theatre. Na scenach polskich wyreżyserował m.in. Uzdrowiciela wg B. Friela, Na zachód od Shannon wg Mc Donagha, Wieczór trzech króli wg Szekspira (spektakl został nagrodzony na Festiwalu Szekspirowskim w Gdyni), Królową piękności z Leenane M. Mc Dongaha, Opowieści Gargantuiczne A. Sadowskiego wg Rabelais'go, Pamięć wody S. Stephenson. W latach 2003-2006 była dyrektorem Naczelnym i Artystycznym Teatru im. A. Mickiewicza w Częstochowie. Na tej scenie wyreżyserowała Pannę Julię A. Strindberga, Iwonę, księżniczkę Burgunda W. Gombrowicza oraz Opowieści gargantuiczne Sadowskiego. Od 1999 r. jest wykładowcą na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W Teatrze Śląskim wyreżyserowała Kształt rzeczy (IV 2007). |