WYDARZENIA

Grudzień 2006

Sylwester 2006 w Teatrze Śląskim

PROGRAM:
21.00 - przywitanie gości
21.10 - "Wieczór kawalerski" - Robin Hawdon Wystąpili: Monika Buchowiec, Anna Kadulska, Monika Radziwon, Anna Wesołowska, Antoni Gryzik, Paweł Okraska i Artur Śięs.
W przerwie spektaklu: kawa, herbata, ciasto
23.14 - kolacja na foyer I balkonu, stół bankietowy
23.50 - powitanie NOWEGO ROKU
00.10 - zabawa taneczna na Dużej Scenie, która rozpocznie się walcem prowadzonym przez parę Baletową ZPiT "Sląsk" z Koszęcina. Do tańca przygrywał zespół muzyczny NEW TRANSFORMATION pod kier. Adama Snopka. W przerwach tanecznych: konkursy, zabawy i losowanie nagrody głównej wieczoru.

Sponsor nagrody głównej:


Klinika Zdrowia i Urody
w Ciechocinku.
więcej informacji na stronie:
www.villapark.pl

Krystyna Moll

Ze smutkiem zawiadamiamy, że dnia 27.12.2006 r. przeżywszy lat 72 zmarła Krystyna Moll, aktorka Teatru Śląskiego.

Krzysztof Misiurkiewicz - pożegnanie

20 grudnia 2006 - Duża Dcena - po przesdstawieniu "Romeo i Julia".

Święta i Nowy Rok z Teatrem Śląskim

17 nd, godz. 12.00 Kolęda z aktorami (wstęp wolny)

31 nd, godz. 21.00 Sylwester w Teatrze

"PEJZAŻ BANALNY" - Andrzej Czarnota

Wywiady Jerzego Granowskiego...

Krystyna Szaraniec otwiera wystawę Andrzeja Czarnoty.

Andrzej Czarnota o wystawie.

Krystyna Szaraniec o wystawie Andrzeja Czarnoty.

Maciej Bieniasz o wystawie Andrzeja Czarnoty.

misterium poetyckie W OBLĘŻENIU

wtorek, 12 grudnia 2006, godz. 19.00, Duża Scena
W tym roku mija 25. rocznica pacyfikacji Kopalni "Wujek", a także bohaterskiej śmierci Górników, broniących ideałów Sierpnia 1980 roku i nowo powstałego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność" - wydarzenia jakże ważnego dla najnowszej historii naszego regionu i całego kraju, które zaważyło na procesie przemian ustrojowych, zachodzących w ostatnim dwudziestoleciu XX wieku w Polsce.
Z tej okazji 12 grudnia o godz. 19.00 na Dużej Scenie zaprezentujemy misterium poetyckie "W oblężeniu", na podstawie wierszy czasu stanu wojennego z tomu "Czas zamarły" Tadeusza Kijonki.
Wśród wykonawców aktorzy naszego Teatru i słuchacze Studium Aktorskiego.
Układ tekstu i reżyseria - Roman Michalski.

Wstęp wolny.

Rozmowa Jerzego Granowskiego z Tadeuszem Kijonką.

Jacek Kaczmarski. In Memoriam

niedziela, 10 grudnia 2006, godz. 18.30, Scena Kameralna
Kawiarenka Literacka chorzowskiego Słowaka w ramach Oficjalnych Obchodów 25 Rocznicy Pacyfikacji Kopalni Wujek

Manekin...

8 XII - Polska prapremiera!

Król Edyp

3 XII Franz Kafka - Proces
przedstawienie Teatru Nowego z Zabrza

Widz oskarżonym w procesie
"Proces" w reż. Krzysztofa Prusa w Teatrze Nowym w Zabrzu. Pisze Aleksandra Czapla w Gazecie Wyborczej - Katowice.
"Po różnorodnych wahaniach repertuarowych Teatru Nowego, od muzyczno-farsowych realizacji po współczesny eksperyment z Szekspirem, na afiszu "Proces" - reżyserskie wezwanie na rozprawę dla wielbicieli klasycznego teatru słowa.
Józef K. jest zatrzymany. Wstrzymany we własnym życiu, zawieszony między 30 latami, które ma za sobą, a kolejnym nowym dniem. Reżyser Krzysztof Prus w swojej inscenizacji powieści Franza Kafki świadomie odnosi się do interpretacji Ericha Fromma. Filozof traktował zatrzymanie bohatera nie tylko jako fizyczny nadzór, ale także jako zahamowanie rozwoju i myśli. Józef K. zostaje oskarżony o własne życie, o jakość egzystencji. Oskarżającym w zabrzańskiej inscenizacji jest sam Józef, u którego do głosu dochodzi wewnętrzny autocenzor.
Józef K.(w tej roli Zbigniew Stryj) pozornie budzi się ze snu, zapadając tak naprawdę w swój najstraszniejszy koszmar. Podszepty podświadomości zyskują konkretne, sceniczne kształty, kolejni pojawiający się bohaterowie towarzyszą mu w swoistej podróży do piekła, wypełzając spod jego łóżka. "Wina przyciąga sąd" - mówi przy aresztowaniu strażnik Willem (Marian Kierycz). Czemu winny jest Józef K.? Dlaczego żadna ze spotkanych osób nie chce mu podać ręki? Prawdziwy człowiek sukcesu, wysoko postawiony urzędnik bankowy, w dniu swoich urodzin odpowie za to, co zrobił. Przede wszystkim zaś za to, czego nie zrobił. Prus rozlicza go za bierność, za wyjałowienie własnej wrażliwości na innych, na sztukę i na Boga. Za powierzchowne i czysto fizyczne kontakty z kobietami, za świadomą amnezję wobec własnej rodziny, za bezbarwne życie.
Po raz kolejny sprawdził się reżysersko-scenograficzny duet z Markiem Mikulskim. W czarno-białej tonacji scenograf zaprojektował przestrzeń ciasnego, dusznego pokoiku z centralnie usytuowanym łóżkiem. Nasycenie barwą pojawia się zaledwie kilka razy (czerwień namiętności, jasność w katedrze, żółta tonacja w spotkaniu z malarzem Titorellim). (...)
Aleksandra Czapla, Gazeta Wyborcza - Katowice nr 87, 12-04-2006