|
WYDARZENIAMarzec 2007powrót |
Józef Szajna, urodzony 13 marca 1922 w Rzeszowie. Scenograf, reżyser teatralny, autor scenariuszy, teoretyk teatru, malarz, grafik. W okresie II wojny światowej członek ruchu oporu i więzień obozów koncentracyjnych w Auschwitz i Buchenwaldzie. Studia na Wydziale Grafiki (dyplom 1952 r.) i na Wydziale Scenografii (dyplom 1953 r.) w krakowskiej ASP. W 1954 roku rozpoczął pracę pedagogiczną w macierzystej uczelni; kontynuował ją do przez następne dziewięć lat. Od roku 1972 był profesorem w ASP w Warszawie, gdzie między innymi kierował podyplomowym Studium Scenografii. W latach 1954-55 współpracował z Teatrem Ziemi Opolskiej (stworzył scenografie m. in.do "Drogi do Czarnolasu" Maliszewskiego, "Ludzi i cieni" Wydrzyńskiego, "Barberyny" Musseta), 1955-63 był scenografem (m. in. "Myszy i ludzie" Steinbecka, "Jacobovsky i pułkownik" Werfla, "Burza", "Wieczór Trzech króli", (...)
TEATR: NADZIEJA NA POJEDNANIE Motto: Człowiek jest PODMIOTEM a nie PRZEDMIOTEM świata, sztuka zaś zmniejsza dystans między wiedzą a nieznanym. Nasze życiorysy bywają różne, są jednak podobne. Na świat przychodzimy podobnie, żyjemy i umieramy podobnie. Co nas różni? Nasze wczoraj i historia. Łączy nas dialog; a także uniwersalizm - w perspektywie zaś, paradoksalnie, wspólne jutro. Od stuleci to wszystko zawiera teatr, nasz dom i kolebka; my jesteśmy jego sługami. Słowa zamieniam w obrazy, a życie w teatr. Teatr jest sztuką otwartą na przeobrażenia czasu, integruje nasze złożone intuicje i idee. Jest twórczością zbiorową także poprzez uczestnictwo widza. Teatr nadaje sens temu, co czynimy i przedstawiamy - uobecniamy. Nie tylko uczy, ale i wychowuje. Tak pojętę współuczestnictwo sprawia, że stajemy się sobie bliscy nie tylko tu i teraz, ale także poprzez treści ogólnoludzkie, poprzez zaangażowanie w to, co czynimy. Teatr jest syntezą - summą całości, która rodzi się i żyje w sferze wyobrażeń. My stajemy się postaciami, "aktorami" spektaklu-wydarzenia, lepszymi od siebie samych po to, by zaistnieć w świecie konfrontacji Dobra ze Złem, miłości z nienawiścią, prawdy z fikcją. Akt twórczy, zrodzony z przeczuwalności, jest transformacją rzeczywistości. Jest manifestacją, uzmysłowieniem tego, co w nas samych wymaga wyzwolenia. Uczy pokory, pozbawia nas próżności i pychy. Tę sztukę nazywam TE-ARTEM. Jej przesłaniem, kształtem finalnym jest moralitet, katharsis, oczyszczenie w chwili zagrożenia wartości życia i kultury. Jest to krzyk w chwili, gdy człowiek sam siebie pomniejsza i zaniedbuje. I zabija. Tej ludzkiej nieroztropności przeciwstawiam Dom Sztuki, którym był, jest i pozostanie teatr. Tu, w teatrze, będziemy wznosić GÓRĘ NADZIEI na pojednanie WSCHODU z ZACHODEM. bo wszyscy jesteśmy mieszkańcami tego samego globu. Za losy świata wspólnie jesteśmy odpowiedzialni. I niech tak pozostanie.
Teatr Śląski otrzymał dwie Złote Maski: za najlepszą rolę kobiecą dla Ryszardy Celińskiej za rolę Marii Miracle w przedstawieniu "Szwaczki" oraz dla Henryka Baranowskiego i Romana Maciuszkiewicza za scenografię do przedstawienia "Makbet".
25 marca, godz. 18.30, Scena Kameralna ![]() W wykonaniu Ewy Decówny usłyszeliśmy m.in. najsłynniejsze piosenki Marleny Dietrich. Aktorce towarzyszył na fortepianie Janusz Tylman.
Drzewo aniołów. Życie i śmierć Williama Blake'a - Esej na głos i kontrabas
William Blake był niezwykłym artystą, który na przełomie XVIII i XIX wieku stworzył całkowicie odrębne dzieło, będące harmonijną całością tekstu poetyckiego, przemyśleń filozoficznych i estetycznych oraz wizualnych obrazów. Poeta i wizjoner, ale także uważny obserwator i krytyk gwałtownie wówczas zmieniającej się rzeczywistości Anglii rewolucji przemysłowej. Dlatego jego twórczość znakomicie nadaje się do tego, aby ukazać ją jednocześnie w kilku płaszczyznach. Coraz lepiej znany w Polsce dzięki przekładom Macieja Słomczyńskiego, Zygmunta Kubiaka, Michała Fostowicza, Blake był także jednym z wielkich patronów ruchów kontrkulturowych lat sześćdziesiątych. Wielkim entuzjastą twórczości Blake'a był Stanisław Brzozowski, wiele uwagi poświęcił mu Czesław Miłosz. Esej przedstawia autorskie teksty komentujące twórczość angielskiego wizjonera oraz główne epizody jego życia w osiemnastowiecznym Londynie. Elementem koncertu są także przekłady kilku fragmentów utworów Blake'a. Film przygotowany dla potrzeb spektaklu pokazuje londyńskie miejsca związane z Blake'iem oraz przetwarza obrazy i znaki stworzone przez samego Artystę.
W wyremontowanym budynku przy Scenie w Malarni .znalazły nowe miejsce: Pracownia Plastyczna i Stolarnia, uroczyste otwarcie: piątek, 2 marca, godz. 10.00.
![]()
1 marca 2007 roku na Scenie Kameralnej o godz. 18.30 Wystąpili: Violetta Smolińska - Małgorzata (bardzo znana aktorka, gwiazda) Monika Buchowiec - Julia (młoda dziennikarka) Marek Rachoń - Mężczyzna w średnim wieku (szef organizacji widowni, dyrektor, barman) Andrzej Dopierała - przygotowanie czytania dramatu Marta Fox - poetka, powieściopisarka, felietonistka. Autorka wielu książek (powieści, opowiadania, wiersze, eseje), laureatka wielu znaczących nagród za swą pracę. Jej twórczość poetycka jest tłumaczona na języki m.in. - angielski, niemiecki, hiszpański. Dramat "Któremu serce dasz" porusza tematykę ciągle i zawsze aktualną - traktuje o miłości, która jest wejściem w strefę ryzyka i niepewności, a może o jej braku, nieobecności, o racjonalizmie myślenia, który zabija prawdziwe uczucia, fałszywie je nazywa... a może o wielkiej samotności i o tym, że znamy siebie tylko tyle "ile nas sprawdzono". ![]() |